Imago of... persoonlijkheid?

Iedereen koopt het, draagt het, doet het.
Waar ligt het evenwicht tussen
erbij horen en jezelf worden?

---------------------------------------------------------------

Reacties van

Brecht BANNEEL (Harelbeke)
Kevin BECKERS (Schoten)
Zeger BORREMANS (Lennik)
Stijn BRONCKAERTS (Sint-Truiden)
Ruben BREPOELS (Hoeselt)
Steven CHRISTIAENS (Kluisbergen)
Kristof DE VOS (Stekene)
Yoni HEYMAN (Sint-Niklaas)
Luk KELL (Antwerpen)
Nicolas KOULOUMOUNTRIS (Nieuwpoort)
Thomas LABOULLE (Fexhe-le-Haut-Clocher)
Geert LORRENTOP (Mortsel)
Kevin MOONEN (Neeroeteren)
Pieter PENNEMANS (Lommel)
Mathieu REBEREZ (Kortrijk)
Jonas RENDERS (Denderhoutem)
Sven RIETJENS (Sint-Truiden)
Brian VANDEN BERGHE (Eernegem)
Bert VANHUYSE (Roeselare)

Kandidaat-onderofficieren van de promoties 2001-2001 en 2001-2002
Studierichtingen vliegtuigmechanica,
electriciteit-electronica en electronica-hoogfrequenttechnieken
Koninklijke Technische School van de Luchtmacht,
3800 Sint-Truiden (Saffraanberg)

Eindredactie:
Peter AUSLOOS, godsdienstleraar

Het evenwicht zoeken tussen imago en persoonlijkheid is niet altijd gemakkelijk. Vooral door mijn militaire opleiding heb ik principes opgebouwd die niet altijd overeenstemmen met die van mijn vrienden niet-militairen. Zo heb ik bijvoorbeeld een afkeer van mensen die blowen. Blowen zie ik als vluchten voor de werkelijkheid en als een dieptepunt van karakter. Toch zijn er enkele van mijn vrienden die blowen. We hebben daarover wel eens serieuze discussies, die zij niet altijd begrijpen. Maar vaak zijn het dan onze persoonlijkheden die ons terug samenbrengen als vrienden.

Als je echt in de groep wil thuishoren, moet je meedoen met zogezegd "The leader": iemand waar iedereen naar opkijkt. Toch kies ik voor mijn persoonlijkheid. Ze mogen lachen met wat ze willen, mij kan dat niet schelen. Ook aan iets als "in de mode zijn", doe ik echt niet mee. Ik vind dat je juist tegenwoordig een sterke persoonlijkheid moet hebben. Anders geraak je er niet.

Voor sommigen is het mogelijk om zichzelf te blijven. Anderen zijn niet sterk genoeg daarvoor. Zij moeten misschien wel een beetje een masker opzetten om zich niet te laten doen. Tot deze mensen zou ik willen zeggen dat ze iemand zoeken bij wie ze zichzelf kunnen zijn. Persoonlijk heb ik nooit mijzelf moeten verbergen, en dat vind ik goed. Ook ik sta vaak tussen twee vuren: steun ik de zwakken en laat ik mijzelf ook kleineren, of doe ik mee met de sterken, tégen de zwakken. Ik hoop dat ik kan blijven kiezen voor de moeilijkste weg: dat ik de zwakkere schakels kan helpen en zou proberen hen in de groep op te nemen.

Mensen leren kennen is zeer moeilijk, want ze doen zich anders voor dan ze eigenlijk zijn. Waarom? Gewoon om 'in' te zijn en pesterijen te vermijden. Op school moet men die kleren dragen die in de mode zijn, want anders hoort men er niet bij. (In onze militaire school dragen we een een uniform; dus zijn we van dat 'probleem' reeds verlost.)
In een klas hebben meestal de jongens met "de meeste praat" het voor het zeggen. Persoonlijk kan ik daar heel slecht tegen, want ik volg liever mijn eigen ideeën!

Ik denk dat het in de mens z'n aard ligt om een imago te hebben. Men wil goed overkomen ten opzichte van anderen. Toch vind ik dat niet belangrijk. Ik loop er graag verzorgd bij, maar echt aan m'n imago werken doe ik niet. De mensen moeten mij maar nemen zoals ik ben. Het is niet de bedoeling dat ik, wanneer ik de zaterdagavond een pint ga drinken, een masker moet opzetten. Ik probeer zoveel mogelijk mezelf te zijn. Maar dat lukt niet altijd even goed. Soms gebeurt het dat ik achteraf denk: was het nu echt nodig om een grote bek op te zetten, of om stoer te doen?

Ik persoonlijk verkies een persoonlijkheid. Ik maak liever wat tijd voor mezelf, dan dat ik allerhande extra dingen zou doen voor een groep. Want eenmaal je jezelf zó veranderd hebt om erbij te horen, kan je volgens mij niet meer tevreden zijn met jezelf. De enige goede oplossing is eigenlijk een groep te kiezen die bij je persoonlijkheid past. Niet een groep die de sterkste is of de grootste, want dan moet je je binnenin die groep nogmaals profileren om te weten waar je juist staat. En zo blijft het maar duren. Als je dan toch in een groep wil, kies er dan een die je aanvaardt en waar je jezelf kan zijn.

Je moet voor jezelf bepalen in hoever je bij een groep wil horen of niet. Je moet durven neen zeggen als een groep je dwingt, verplicht om iets te doen wat je echt niet wil. Kortom, je moet voor je eigen mening durven uitkomen.

Werken aan je imago is belangrijk om bij een groep te horen. Maar je mag niemand schaden.
Je persoonlijkheid bepaalt gedeeltelijk voor welk werk je geschikt bent. Zo moet een leraar vlot kunnen praten.
Tevens is het belangrijk om nu een sterke persoonlijkheid te ontwikkelen voor een goede relatie later. Zo ken ik iemand die twaalf jaar met iemand is samen geweest. Maar toen heeft de vrouw de man buiten gesmeten omdat hij nooit eens kon laten zien wie hij echt was.

Reeds meerdere malen heb ik iemand bijgestaan toen hij/zij gepest werd. En daar voel ik mij goed bij, want ik weet dat ik, als ik mij afzijdig zou houden of mee zou doen met de pesters, ik mezelf slecht zou voelen, minstens achteraf. Tenslotte bewijs je als pester en leidersfiguur dat je frustraties en/of problemen hebt.

Via 'imago' is het meestal gemakkelijker om een doel te bereiken dan via 'persoonlijkheid'. Maar via imago is het veel moeilijker om stand te houden, want je persoonlijkheid zal uiteindelijk toch naar boven komen. Een doel blijvend bereiken, kan je alleen via persoonlijkheid.

Als men mij vraagt: "Imago of persoonlijkheid?", dan zal ik steevast voor mijn persoonlijkheid kiezen. Een imago is te zeer een vluchtig iets, iets dat komt en gaat met de jaren, terwijl je je leven lang met je persoonlijkheid 'zit'. Het evenwicht tussen erbij horen en jezelf worden bestaat erin op alle momenten jezelf te blijven en zo toch je steentje bij te dragen tot een goeie groep die meer is dan een lege ballon die wegvliegt bij de minste prik. Een schone schijn blijft meestal toch niet lang duren, en leidt vaak tot een harde val in de realiteit.

Het is makkelijk om zich als groep op te stellen tegen één persoon. Als scheldnaam gebruikt men vaak woorden als 'watje', 'mietje' of 'bangerik'. Als jonge mens je eigen visie, tegen de groep in, aanhouden is mogelijk, op voorwaarde dat de groep tenminste jouw mening en visie respecteert.
Toch is het horen bij een groep voor mij uiterst belangrijk. het is een soort samenzwering. Je kweekt er je eigen imago en persoonlijkheid. Je leert nieuwe mensen kennen en je vergroot je vriendenkring keer op keer. Wat moet je meer hebben? Ik ben niet de persoon die zonder groep kan leven.

"Bij de groep horen" doe je nooit, tenzij je er de leider van bent. Want als je in een vernederende situatie terechtkomt, zal je evenveel uitgelachen worden als iemand die niet erbij hoort. Natuurlijk is niemand 'dezelfde' en reageert niemand op dezelfde wijze. Veel hangt af van de echtheid van de vriendschap en niet van 'het soort' vrienden. Zorg in elk geval dat je nooit je zzlfrespect kwijtspeelt.

Voor mij is de persoonlijkheid het belangrijkst. Vooral hier, in het leger. Als je een imago maakt, komt de aap toch ooit eens uit de mouw. Een imago is makkelijker opgesteld dan een persoonlijkheid. Maar een persoonlijkheid draag je je hele leven, terwijl een imago niet blijft duren. Ooit ontdekt men toch de ware ik of jij. Jezelf niet schuil houden, maar 'uitkomen'!

Bij een groep horen is wel plezant, maar er, zoals sommigen doen, geld tegen aangooien om bv. merkkledij te kopen (om erbij te horen), is toch overdreven. Men moet je maar aanvaarden zoals je bent. Bij een groep zijn betekent voor mij: bij vrienden en vriendinnen zijn tegen wie je je eigen mening eens kan zeggen, los van hoe je er moet uitzien. Dus eerder persoonlijkheid dan imago!

Sommige mensen willen iets in de schoenen van een ander schuiven, gewoon om hun imago te redden. Of gaan zelfs zover dat ze mensen doden, zoals de maffia.
Bij "Big Brother" zie je hoe mensen zichzelf niet zijn, en dit om de finale te kunnen halen. Ze gaan daarvoor zelfs met iemand naar bed. Dat zou ik echt niet kunnen verdragen.
Ik kies voor persoonlijkheid, omdat ik mezelf wil blijven, overal en bij iedereen.

Imago of persoonlijkheid? Je moet een beetje van beide hebben. Een imago is volgens mij het 'soort' mens dat je bent, bij welke groep je hoort. Een persoonlijkheid is dat ietsje meer dat je aan een imago geeft. Een persoonlijkheid is uniek; een imago is dat niet.
Ik geef een voorbeeld. De groep, mijn vrienden waar ik mee optrek, blowen bijna allemaal. Dus onze groep krijgt al gauw het imago van blowers. Ik ben bijna de enige die dit niet doet. Dat heeft met persoonlijkheid te maken.

Het is voor mij belangrijk om bij de groep te horen, zodat ik iemand heb om steun bij te zoeken. Zeker hier, in 't leger. Als je niet bij de groep hoort, kun je net zo goed uit jezelf vertrekken. Het tofste zou zijn dat je, mét je persoonlijkheid toch bij de groep zou horen. Maar zo zijn er weinig mensen.

Soms moet je een masker opzetten, als je bij iemand of bij een groep wil horen. Zo doe je soms stoer om te tonen dat jij ook een bepaald iets durft, terwijl het je helemaal niet interesseert. Ook bij je ouders en de ouders van je vriendin wil je uiteraard tonen dat je een goed mens bent.
Als je het beste wil voor jezelf en voor anderen, blijf dan zoveel mogelijk jezelf. Zet niet teveel een masker op, want anders moet je dat misschien heel je leven dragen. En op een dag zal dat toch niet meer lukken.