Kandidaat-onderofficieren van de promoties 20OO-2001 en 2001-2002. Studierichtingen vliegtuigmechanica, electriciteit-electronica en electronica-hoogfrequen­t­technie­ken.
Koninklijke Technische School van de Luchtmacht,
3800 Sint-Truiden (Saffraanberg).

Eindredactie: Peter AUSLOOS

 Ik denk niet dat we een fundamenteel onderscheid kunnen maken tussen hemel en hel. De twee lopen volkomen door elkaar. De ene keer zijn we mekaars hemel, vijf minuten later mekaars hemel.

Hier, op Saffraanberg bestaan vele momenten van 'hel', maar vroeg of laat veranderen deze in hemelse momenten. Zo kan je een zware ruzie hebben met iemand, maar even later werk je weer samen als twee vrienden. En dat maakt een vriendschap sterk en onaantastbaar. Want als er alleen goede momenten in een vriendschap zouden zijn, zou deze bij de minste tegenslag kapotgaan.

Ik weet zeker dat in onze klas, zelfs bij de hevig­ste ruzie, de vriendschap vroeg of laat terugkeert, wat er ook gebeurt.

Neem nu Israël. De bevolking leeft daar bijna iedere dag in de hel. Men kan dit vlug veranderen door vredesonderhandelingen. Maar de twee groepen kunnen niets 'afgeven'. Ze zouden beter compromissen sluiten. Dan zou er misschien een 'hemel' ont­staan in Palestina en Israël. Nu moet men constant in spanning leven. Mensen durven niet meer op straat komen. En mensen moeten daarin verandering willen brengen. God kan daar niets aan doen!

Je kan voor elkaar 'makkers' zijn en 'maten' en elkaar lief­heb­ben. Dan kan je voor elkaar de hemel betekenen. Mijn vrien­din is voor mij een stukje hemel. Als ik vrijdags thuiskom, staat zij klaar om mij op te fleuren. Vanaf het ogenblik dat ik haar zie, zit ik een beetje in de hemel. En hoe verder ik me van haar verwijder, hoe dichter ik me bij de hel voel. Er zijn bij ons in het leger bepaalde mensen die het anderen moeilijk maken, waar dit echt niet nodig is. Zoals het verneuken van het weekend van een leerling...

Iets slecht beleven, een hel meemaken, maar er misschien sterker uitkomen...? Of in een echte hemel leven zonder pro­blemen en dus ook niet sterker worden? Wat is het beste?

Men maakt soms slechte dingen mee in het leven, en diegenen die nooit problemen hebben, missen iets essentieels. Men geniet altijd meer van een gelukkige periode als men juist een slechte achter de rug heeft...

Spijtig genoeg denk ik ook dat men in de hedendaagse maat­schappij moet vechten om geluk, om een plaats in de zon te vinden.

Rijk en ongelukkig, of arm en gelukkig... het contrast is groot, maar de keuze is gemakkelijk... tenminste voor mij.

Ik denk dat het niet in de mensen hun aard ligt om elkaars hemel te kunnen zijn. Alhoewel we wel zullen proberen om voor onze geliefden een hemel op aarde te maken, zullen we deze hemel moeten vrijwaren van hebzuchtige en egoïstische invloe­den van buitenaf, van andere mensen die niet kunnen inzien dat jij de hemel wil brengen. Zij zullen altijd een bedreiging zijn voor de integriteit van jouw en je geliefdens hemel.

Als we echter met z'n allen, en daarmee bedoel ik echt met ieder­een, al deze menselijke zwakheden kunnen laten val­len, zal de mensheid klaar zijn om onze aardbol om te toveren tot een hemel. Dan zal Christus' droom waar worden. Als we be­reid ­zijn onze materiële behoeften te laten vallen, zal de hemel een feit zijn.

Elk weekend proberen honderden jonge mensen in jeugdbewegingen er iets plezants van te maken. Als leiders nemen we, ook ik, de verantwoordelijkheid op ons om voor onze leden iets te doen.

We zetten ons voor de volle 100% in om leuke programma's in elkaar te steken. We proberen als het ware een 'hemel' te creëren, maar soms wordt het een 'hel'. De jongens boren je en je programma direct de grond in als het geen tv, playstation, video, ... is. Je vraagt je dan af: wat doe ik hier?

Het ergste is dan nog dat de ouders achteraf komen klagen. Zo van: "Hoe komt het dat hij zich niet geamuseerd heeft? Hebben jullie weer niets uitgewerkt?"

Soms zijn we elkaars hemel, maar vaak zijn we elkaars hel. Tussen twee mensen kan hemel en hel heel dicht bij elkaar liggen. Zo kan je liefde voor iemand snel omslaan in haat, omdat de liefde niet beantwoord wordt, of door geschillen. Zo makkelijk als liefde omslaat in haat, zo moeilijk is het omgekeerde. Daarom is er heel veel hel, en maar weinig hemel. Soms escaleert het zelfs, omdat iedereen op zoek is naar zijn eigen hemel, maar deze radicaal tegenover deze van de ander staat. Zo ontstaan oorlogen. Met andere woorden: je mag niet te gepassioneerd zijn, of anderen zullen tegenwerken. Tussen mensen is de hemel eigenlijk het sluiten van compromissen, en zich aanpassen tot iedereen gelukkig is.

De hel is niet enkel door mensen gemaakt; ook de natuur kan een hel zijn. Natuurrampen kosten veel mensenlevens. Maar eigenlijk zouden we in alles ook het goede moeten kunnen zien. Zo kan de natuur ook heel erg mooi zijn.

Het is gemakkelijker om iemands hel te zijn dan iemands hemel. Je gaat veel vlugger iets slecht zeggen tegen iemand in plaats van hem of haar erop te wijzen dat het goed was. Ook al is het de normaalste zaak van de wereld die hij of zij gedaan heeft. De mensen zeggen veel te vlug slechte dingen en zeggen dat dan ook meteen. Maar als iemand iets slecht over hen vertelt, zijn ze direct over hun toeren. Dat iedereen alles zomaar goed doet, is blijkbaar logisch. Maar iets goeds zeggen over ie­mand, is blijkbaar veel moeilijker.

  Ik denk dat wij elkaars hel en hemel zijn. Mensen hebben veel last met elkaar, maar zonder elkaar kunnen we niet leven. Wanneer we roddelen over anderen, of wanneer anderen over ons roddelen, zijn we elkaars hel. Je voelt je nergens zo goed als bij vrienden. Die mensen zijn dan je hemel.

Noch als hemel, noch als hel kan ik iemand aanschouwen. Wel vind ik dat iedereen goed en slecht in zich heeft. Ook is het zo dat alleen (eenzaam) leven een hel is. Dus... Zijn mensen dan toch mijn hemel? Niet helemaal, maar wel ervaar ik, dat met de mensen waarmee ik omga, ze 'krijgen' wat ze 'geven', en omgekeerd ook.  

Soms zijn we elkaars hel. Dat komt o.a. door haat. Meestal is die haat veroorzaakt door vroeger gebeurde zaken. Soms zijn we elkaars hemel: bij je vriendin, bij goede vrienden, bij mensen die je goed kent.

Met een vriendin die ik heb gehad, had ik eerst serieu­ze ruzie. Wanneer we, door omstandigheden, ver­plicht werden om samen te werken, hebben we elkaar beter leren kennen. Uit de hel die er eerst was, was er een hemel ont­staan. We zijn verliefd geworden en zijn zeer lang samen geweest. Zo zie je maar hoe vlug we van hel naar hemel kunnen gaan. Maar jammer genoeg gaat het andersom veel gemakkelijker.

Wanneer mensen voortdurend op elkaars kap leven en vitten, maakt men van van het leven een hel. Als we hier, als inter­nen, een ganse week doen waar we zin in hebben, zonder stil te staan bij wat er in de anderen leeft, dan zal het vroeg of laat tot een conflict komen.

Als er 's avonds op de kamer mensen zijn die willen slapen, dan moeten de lawaaimakers daar res­pect voor hebben. Ander­zijds kunnen we ook weer niet eisen dat de lichten al om half negen uit zouden moeten zijn, omdat er één wil slapen.

Als we in het dagelijks leven de anderen respecteren en een dialoog aangaan, kunnen we het voor iedereen aangenaam maken, en bij 'iedereen' ben jij natuurlijk bij!

Meestal zijn we elkaars hel. Alles wat we opbouwen, breken we letterlijk en figuurlijk weer af. Neem nu de WTC-gebouwen in New York. Waarom moesten al die onschuldige mensen eraan geloven? Voor de lol? Als je eens goed nadenkt, weet je toch dat Pakistan, Afghanistan, ... op bijna alle gebied tegenover Amerika moeten onderdoen. Dus wisten ze zelf toch ook dat Ameri­ka dit niet zo zou laten en hard zou terugslaan. Waarbij ook duizenden mensen zijn omgekomen, die er niets konden aan doen.

Gelukkig bestaat er nog zoiets als liefde tussen mensen. Dat is de hemel!

Het beste voorbeeld voor mij waren de eerste twee à drie maanden van onze opleiding hier in Saffraanberg. We werden met een 20-tal mensen bij elkaar geroepen en er werd gezegd: "Dit is jullie groep voor de rest van de opleiding."

De eerste week kan je nog verdraagzaam zijn voor de anderen, maar nadien wordt het gebeuren - tenminste als je elkaar niet helpt of niets zegt over de dingen die je ergeren -, een levende hel.

Een aantal jaren geleden, toen ik nog op een Don Boscoschool zat, had ik mijn boekentas eens in het boekenrek laten staan. Toen de bel ging, ging ik mijn boekentas halen. We kwamen in de klas, en nu bleek dat mijn etui verdwenen was. Na ongeveer een week zag ik mijn beste vriend (dat dacht ik toch!) met mijn pen schrijven, die ik had gekregen van mijn grootmoeder. Ik vroeg hem hoe hij daaraan kwam, en hij vertelde mij dat hij een etui had gestolen de week voordien. Het enigste wat hij niet wist, was dat het mijn etui was. Ik had nooit gedacht dat hij mij zou bestelen, gewild of ongewild.

Vroeger werd ik vaak gepest door jongeren die twee jaar ouder waren als ik. Dat was elk weekend, toen er nog 'speelschool' was. Dat vond ik vroeger hatelijk om naartoe te gaan. Voor mij was dat een ware hel in die tijd. Die tijd heb ik gelukkig genoeg overleefd en achter mij gelaten. Nu weet ik dat je nooit jezelf mag laten doen. Je moet stevig naar voren komen en in de tegenaanval gaan. Zo ben ik zelf sterker geworden. Nu aanvaardt iedereen me. Voor mij is dat de hemel: dat mensen elkaar waarderen en liefhebben en niet elkaar afbreken.

Vriendschap is de beste remedie. Dàt is de echte hemel!

Ik bekijk dit op het vlak van de school. Als je minderjarig bent en naar school moet gaan, kan dit soms een echte hel zijn. Hele dagen op die school zitten, saaie lessen, ... Maar later, wanneer je gaat werken, gaan er veel meer poorten open. En hoe langer de school geduurd heeft, hoe beter het werk en de verdienste.

Dus in dit geval: hoe langer de hel duurt, hoe mooier wordt de hemel later.  

In onze maatschappij, vooral onder de jeugd, wordt er veel gepest en afgebroken onder elkaar. En niet alleen onder el­kaar. Er wordt ook samengespannen, en er is vandalisme en dat soort zaken. Het leven is dan een echte hel.