|
WAT MET "VIRTUAL WARGAMES"?
Ik denk niet dat zulke videospelletjes de agressiviteit bevorderen. Ze zullen eerder positief zijn bij het inschatten van situaties in het reële leven. Ook de reactiesnelheid zal er, denk ik, op vooruitgaan. Ook denk ik dat wie zulke dingen frequent speelt, meer zal kunnen relativeren en zo minder snel geshockeerd zal raken. Maar er zijn ook gevaren. Zo'n spel kan namelijk verslavend werken, en zo kan je, min of meer, je sociale contacten verliezen. Men kan dus niet spreken over goed of slecht. Men moet gewoon nadenken in welke mate zo'n spel je beïnvloedt langs de positieve en negatieve kant.
Ik denk dat "virtual wargames' vooral het onderscheid tussen virtueel en reëel doen vervagen. Men gaat erdoor veel dingen 'zien', die men nadien normaal gaat vinden. En het doet ook de agressie en de gewelddaden stijgen, volgens mij.
Voor mij zijn deze games puur voor 't amusement, voor 't plezier! Men kan er wel wat Engels uit leren, maar dat is volgens mij toch niet verregaand. Over de toename van geweld en het verlies van onderscheid reëel-virtueel, denk ik dat dit niet waar is. Echt leerrijk vind ik ze ook niet. Wel kan dat men aan deze spelletjes verslaafd raakt.
Het is misschien wel mogelijk dat je in deze spelletjes een uitlaapklep vindt voor je problemen, maar ik kan mij niet voorstellen dat je er ook echt een oplossing in vindt. Een zekere (minimale) gewenning aan geweld kan misschien wel, maar het lijkt mij redelijk vreemd dat je haatgevoelens ervan zouden gaan stijgen. Ook denk ik niet dat je emoties erdoor zouden vervagen: het kan toch niet dat je een deel van jezelf erdoor verliest. Als je veel op de pc speelt, zullen je vaardigheden hierbij logischerwijs toenemen. En de meeste spellen bevorderen het leren van een andere taal.
Door het spelen van die games, vergemakkelijk het je voor jezelf om een andere taal te leren. Behalve dat de taal die in die games gebruikt wordt niet voldoende is om een goede kennis over die taal te krijgen. Ook de (vaak grote) hoeveelheid tijd die je ermee doorbrengt, zorgt ervoor dat je een verlies aan sociaal leven krijgt, en dat je geen tijd meer hebt om andere zaken, andere dan het spel, goed uit te voeren. Hierdoor is het zelfs mogelijk dat, wanneer je vrienden je iets vragen, je voor hen de tijd niet hebt of dat je geen tijd wil vrijmaken voor hen.
Een oorlogsspel kan volgens mij geen problemen oplossen. Over jouw problemen moet je met iemand spreken. Haatgevoelens tegenover iemand kunnen dalen door zo'n spel, omdat je je haatgevoelens op het spel afreageert. Het onderscheid reëel-virtueel kan wel vervagen: bij het spel word je doodgeschoten, en vijf seconden later sta je er opnieuw. Als je in het ware leven doodgeschoten wordt, blijf je (normaal gezien) dood.
Sommige 'wargames' hebben een bepaalde moeilijkheidsgraad, die het denkvermogen stimuleert. Ze zijn ook goed om je agressie eens uit te werken. Doordat de meeste Engelstalig zijn, bevorderen ze het leren van een andere taal. Maar eigenlijk zijn ze niet meer dan een amusant tijdverdrijf, zonder nut, en kunnen ze je gevoelens afstompen.
Spelletjes zijn geen realiteit, maar denkbeeldig. Hoe kunnen ze me dan helpen om zelfstandig mijn problemen op te lossen? Persoonlijk denk ik dat ook de agressiviteit bij de jeugd is gestegen sinds deze spelletjes zijn uitgekomen. Je kan je misschien daarop wel afreageren, maar daarom keur ik het niet altijd goed. Nogmaals: ze doen het onderscheid tussen reëel en virtueel vervagen.
Hoe kan je in 's hemelsnaam je problemen oplossen door videospelletjes? Ze kunnen wel eens geweld opwekken (zodat je zelf gewelddadig erdoor wordt), maar langs de andere kant kan je je frustraties erdoor wegwerken. Spijtig genoeg kunnen ze ook verslavend werken.
Ik speel zelf ook met die spelletjes, maar vindt het eerder tijdverlies. Het is wel plezant, maar je leert er niet veel van. Daarentegen verwaarloos je je vrienden en de mensen in jouw omgeving, want je geeft geen aandacht meer aan hen. Om bij te blijven, moet je er ook veel geld in steken. Ik begin meestal te spelen om mij gewoon eens af te reageren. Maar ik zal er niet speciaal voor thuisblijven, of een afspraak voor afbellen.
Het kalmeert me als ik boos ben, en ik amuseer mij ermee. Toegegeven, ik ben wel een beetje verslaafd. Maar ik blijf het verschil beseffen en kennen tussen virtueel en realiteit.
Het is heel tof en geschikt om even ertussenuit te knijpen. Maar verslavend en tijdrovend! Bovendien ga je minder aandacht schenken aan anderen. De middelen om het te kunnen spelen zijn ook veel te duur.
Als ik niet kan winnen met het spel, wordt dit soms wel eens uitgewerkt op mijn familie. Een andere taal leer je er niet mee, volgens mij. En als je kan kiezen tussen Nederlands en verschillende andere talen, zullen de meesten wel hun eigen taal kiezen. Ook denk ik persoonlijk dat de meesten niet naar de teksten kijken, maar meer naar het vechten en het bloed dat op het scherm komt. Mijn visie: zo'n spelletjes zijn wel leuk, maar je moet ook een sociaal leven hebben en niet constant voor de computer zitten. Het is de taak van de ouders dit in het oog te houden.
Er is een grote variatie onder deze games. Aan de ene kant zijn er de normale schiet-games, waarbij je een agent(e) speelt die alles oplost. Aan de andere kant speel je een persoon die in de ruimte gaat om daar 'aliens' af te schieten. Door de games gaan sommige kinderen deze ook in het echt spelen en elkaar pijn doen.
Als je er niet teveel mee speelt, leren deze games je juist het verschil zien tussen reëel en virtueel. Zolang je het spel zelf niet in werkelijkheid gaat uitvoeren, ben je nog normaal bezig. Als je de 'virtualiteit' niet van de realiteit kan onderscheiden, moet je niet aan zo'n spelletjes beginnen. Het is een kwestie van hoever je jezelf kent.
Als je een spel koopt, weet je dat het virtueel is en niet reëel. Ik speel zo'n spelletjes om mij te amuseren, of om mij af te reageren.
Ik denk niet dat een gevechtsspel reële problemen kan oplossen. Indien je je teveel inleeft in het spel, kan het zelfs haatgevoelens opwekken. Het kan ook zijn dat je lief er niet tegen kan dat je teveel met de spelletjes bezig bent, in plaats van met haar. Bij kinderen zou ook het onderscheid reëel-virtueel wel eens kunnen vervagen. Jongeren van 16 kennen wel een groot onderscheid.
Je kan je gewoon erdoor eens afreageren. Niets meer en niets minder.
Ze zijn voor mij een ontspanning, als ik genoeg vrije tijd heb. Het blijft een spelletje voor mij, dat me betere tactieken leert, zodat ik op voorhand kan inschatten wat gaat komen.
"Virtual wargames" verpesten het gezonde denken en leven. Sommige mensen zitten vast achter hun joystick, in plaats van buitenshuis te gaan sporten of bij vrienden te zijn.
Volgens mij kan het soms zelfs zo verslavend zijn dat je er alles voor zou doen om te kunnen spelen, zelfs je beste vrienden slaan of verwijten.
Men mag 'wargames' spelen, maar niet té veel. Anders zouden er wel eens neveneffecten kunnen optreden
Ik vind dat je er vlug agressief van wordt, en daardoor vind ik het niet zo positief!
Er is een grote diversiteit aan spelletjes. Als je speelt, dan weet je het verschil tussen reël en virtueel. Als je op monsters en draken schiet, dan weet je dat dit niet echt is!
|
