REACTIES

"Ik heb tijdens een weekend op Francorchamps bij het red-team een extractie moeten uitvoeren op een persoon die volledig klem zat en panikeerde. De tranen stonden in zijn ogen. Omdat ik als eerste bij de wagen was, heb ik hem eerst gekalmeerd, zodat we hem rustig uit de auto konden halen. Twee weken later (bij de volgende oefening) kreeg ik van de voorzitter te horen dat we, speciaal voor ons team, een grote taart hadden gekre­gen. En dat voor de "koele kikker" nog een helm te wachten stond. Wetende dat een helm voor een piloot heilig is, stonden toen de tranen bijna in mijn ogen. Van een omgekeerde wereld gesproken."

 

"Enkele weken geleden waren mijn ouders een heel weekend weg. Ik en mijn jongere zus bleven achter. Ik vond het de normaal­ste zaak om eten klaar te maken, iets klaar te zetten om te eten wanneer mijn ouders thuiskwamen, de was te doen, en te zorgen dat ons huis geen varkensstal werd. In mijn ogen was dat normaal: het is de verantwoordelijkheid en het vertrouwen dat je kreeg. Maar toen ik de week nadien telefoon kreeg van één van mijn ouders om mij te bedanken, gaf mij dit toch wel een speciaal gevoel, een goed gevoel. Want soms kom je het tegenovergestelde tegen."

 

"Drie jaar geleden ging ik eens lopen in het bos vlakbij mijn huis. Toen ik 'uitgelopen' was, kwam ik een oudere man tegen met een hond. Hij zei goedendag. Ik knikte en liep verder. Toen ik nogmaals achter me keek, zag ik dat die man gevallen was. Ik ben teruggekeerd en heb hem geholpen om recht te staan. Tel­kens als ik hem nu tegenkom, zegt of roept hij nog altijd 'merci'. Dat is een belevenis die ik nooit zal verge­ten. Wat kan het leven mooi zijn!"

 

"A helping hand.

Sometimes, a drop of water in the desert sand

a person with a troubled mind

for them is someone to talk more than just kind

a push in the right direction

is enough for the smallest attention

and the best way of thanks in that case

is your smile on your once sad face."

 

"Als een van mijn vrienden of vriendinnen ooit triest is of iemand nodig heeft om te praten, zal ik altijd helpen. Toen mijn vriendin in een pijnlijke situatie zat, heeft ze me gewoon bedankt met een glimlach. Dat was voor mij het grootste dankjewel dat ik ooit gekregen heb."

"Ik heb iemand geholpen met verhuizen. Daarna heb ik een kaart­je gekregen met 'dank u' op. Het kwam onverwachts, en ik was er zeer blij om."

 

"In de chiro moet ik een paar keer per jaar 'leider' spelen op kamp. Dit is met jongens tussen zeven en tien jaar. Als je hen dan na het spel hoort zeggen (al is het niet tegen jou) dat ze zich geamuseerd hebben, dan is je dag goed!"

 

"Toen een vriend van me in het ziekenhuis lag voor zijn appen­dix, ben ik tweemaal op bezoek geweest. Hij vond dit een mooi gebaar. En toen ook ik in het ziekenhuis lag i.v.m. een appen­dix, kon ik ook op hem rekenen."

 

"Mijn zus heeft een kindje. Toen dit kindje geboren werd, heeft de vader mijn zus laten staan, de sul! Ik ben, als 16-jarige, elke dag na school bij mijn zus gaan babysitten, dit zes maand lang. Mijn zus zei tegen me dat ik, omdat ik haar gesteund en gehol­pen had, haar een gunst mocht vragen. Dat wou ik totaal niet, ik had het puur gedaan uit liefde voor mijn zus en mijn nichtje. Ze bleef aandringen om iets te mogen terugdoen, en aangezien mijn nichtje haar wettelijke dooppeter niet meer zag, vroeg ik of ik die taak op mij mocht nemen. En omdat ze mij zo dankbaar was en nog steeds is, stemde ze onmiddellijk toe."

 

"Twee maand geleden ben ik, terwijl ik op kamp was, iemand thuis gaan ophalen, omdat die persoon niet alleen met de trein naar de kampplaats mocht. Toen we op de kampplaats aankwamen, had de leiding een feestje georganiseerd. Dat was een van de plezantste feestjes waar ik ooit was geweest. En die persoon is mij nog steeds aan het bedanken."

 

"Mijn beste vriend heeft me ooit bedankt, omdat ik het terug goed heb kunnen maken met zijn vriendin. Hij heeft wel 1000 maal 'dank u' gezegd. Als je iemand helpt of iets goeds doet, en je krijgt nadien een 'dank u', kan dat leuk zijn. Deze 'dank u' moet niet alleen bij grote en belangrijke dingen, maar kan ook bij kleine dingen, zoals toen ik mijn moeder hielp in de keuken. Een 'dank u' is een kleine moeite."

 

"Ik heb onlangs een vriend geholpen om zijn brommer te herstel­len. Hij was zo blij dat hij de dag nadien mijn huistaak van wiskunde heeft gemaakt. Omdat ik er niets van snapte."

 

"In het vierde jaar gingen we een bejaardentehuis bezoeken. Ik heb daar bijna twee uur naar het levensverhaal van een oude vrouw geluisterd, omdat ze dacht dat ik haar kleinzoon was. Telkens ik deze vrouw opnieuw tegenkom, zwaait ze heel vrien­delijk en lacht ze eens."

 

"Mijn moeder lag in het ziekenhuis. Eerst was ik niet van plan haar te gaan bezoeken, maar mijn broer heeft me toch over­haald. Ik ben geweest, en ik heb nog nooit mijn broer zo blij gezien, omdat we toch nog één keer samen waren... Toen we samen naar buiten gingen, zei mijn broer 'dank u' tegen mij. Dit betekende heel veel voor mij. Ik was ervan verschoten dat, in mijn ogen, zulke kleine dingen toch zoveel kunnen betekenen voor anderen."

 

"Twee jaar geleden lag mijn grootmoeder in het ziekenhuis voor een lever- en niertransplan­tatie. Ik kon haar toen niet gaan bezoeken, omdat ik zelf nooit thuis was. Toen ze terug uit het ziekenhuis was, ben ik, telkens ik tijd had, iets met/voor haar gaan doen. Daar was zij me erg dankbaar voor."

 

"Toen een kameraad thuis hulp nodig had, ben ik gaan helpen. Ook omdat zijn vader juist was gestorven, kon ik hem toch niet in de steek laten. Als dank-attentie heb ik niet echt iets gehad, omdat ik dat niet wilde hebben. Het was een vrienden­daad. Hij heeft mij wel mee op café genomen toen, maar dat gebeurde anders ook wel eens."

 

"Op 13 augustus was ik jarig, en ik dacht eraan dat de dag tevoren een vriendin verjaarde. Ik stuurde een SMS met "een zeer gelukkige verjaardag". Ik verwachtte niets terug, maar ze stuurde een berichtje: 'Merci, jij ook'."

 

"Een vriend van me heeft kanker gehad. Ik was de enige die hem bleef steunen en bleef opzoeken. Na enkele jaren is hij volle­dig genezen. Op school heb ik een prijs gehad voor meest verdienstelijke leerling, voor wat ik voor hem had gedaan."

 

"Ik heb een maat gehad die verkeerde met een meisje dat ik al een tijdje langer kende dan hij. Ik wist ook dat ze een 'jon­gensloper' was, en dat mijn maat nogal jaloers is. Dus had ik hem op voorhand al gezegd dat het (een relatie) waarschijnlijk niet zou lukken. Hij meende van wel, en verkeerde dus met haar. Maar twee maand later is zijn vriendin tegen mij komen vertellen dat ze hem niet meer wilde en al iemand anders op het oog had. Maar ze wou en durfde het hem wel niet te zeggen. Ik wou het eerst ook niet zeggen, maar een week nadien heb ik het hem toch gezegd, omdat ik niet wilde dat hij misbruikt werd. Mijn maat bedankte me, omdat ik het hem had gezegd, en hij nam het redelijk goed op. Later bedankte die vriendin mij dan ook nog, omdat ik het had gezegd. Dus twee maal "dank je wel". Niet slecht, hé."

 

"Een jaar of vijf geleden lag mijn grootvader in het zieken­huis. Mijn grootmoeder stond er alleen voor. Ik ging naar haar toe om een handje te helpen in de tuin. Ze was daar zo van gepakt, dat ze, telkens als ze me ziet, mij nog altijd be­dankt. Voor haar stelde dat veel voor. Voor mij was dat de normaalste zaak van de wereld: er zijn voor elkaar."

 

"Ik heb onlangs naar iemand getelefoneerd, omdat ze mij, via e-mail, had verteld dat het minder goed ging met haar. Achteraf heb ik een fijn en aangenaam dankwoord gehad. Dit gaf mij een heel goed gevoel, omdat deze persoon ook mij heel nauw aan het hart ligt."

 

"Ik heb ooit een hondje gevonden langs de weg. We hebben naar de politie gebeld en ons adres gegeven. Na een week geen nieuws te hebben gehoord, was ik met die hond gaan wandelen. Komt daar ineens een auto langs mij gereden, en stopt. Vraagt de vrouw: "Is dat Gismo?" Het hondje begon te kwispelen op de stem van de vrouw. Een week later stonden die mensen aan de deur om ons uit te nodigen voor een etentje, voor de goede zorgen voor de hond."

 

"Bij het 'herbouwen' van de tuin bij mijn grootmoeder heb ik geholpen bij deze werken. We zijn daar drie volle dagen mee bezig geweest, maar het werk gaf een tevreden gevoel bij mijn grootmoeder. Ze heeft me hiervoor een grote cadeau gegeven voor mijn verjaardag, iets wat meestal niet gebeurt, omdat ik altijd rond een feestdag verjaar."

"Vorig jaar verkeerde ik drie maanden met een meisje. Ik zag het niet meer zitten en ik heb het uitgemaakt. Een week daarna kreeg ik een brief van haar waarin ze zei dat ze het spijtig vond dat het gedaan was. Maar ze bedankte me ook omdat ik haar drie maanden gelukkig heb gemaakt."

 

"Een vriendin die thuis grote problemen had, kwam eens met mij praten, omdat ze zich echt geen raad meer wist. Ik heb geluis­terd, en mijn eigen visie aangebracht, omdat ik, als buiten­staander, er misschien een ander zicht op had. Een maand later ongeveer kwam ze opnieuw langs, en bedankte mij voor het luisteren. Zo had ze zelf alles eens rustig overlopen, en leek de situatie thuis beter. Dat gaf me een tevreden gevoel: te weten dat je, enkel met je goede wil en door jezelf te zijn, andere mensen misschien kan vooruithelpen in hun leven."

 

"Een vriendin van mij was, twee jaar geleden, zeer ziek. Ze had klierkoorts en een depressie. Ik ging toen elke woensdagnamid­dag, vrijdagavond, en in het weekend, met haar praten over haar problemen en zo... Achteraf, toen ze genezen was, kwam ze mij bedanken voor al die keren dat ik bij haar geweest ben. Ze zei me dat ik haar voor een groot stuk uit haar depressie had geholpen. Dat vond ik echt lief."

 

"We moeten dit jaar een GIP (geïntegreerde proef) maken, en daarvoor koop en bestel ik al de componenten in een winkel, bij een man met heel veel werk. Ik was een zaterdag die compo­nenten niet kunnen gaan halen, omdat ik ziek was. Ik heb hem toen een e-mail gestuurd, die mijn afwezigheid van die zater­dag verantwoordde. Ik verwachtte totaal geen reactie op die e-mail. Hij stuurde het bericht "veel beterschap" terug. Dat heeft mij geraakt. Ik zal dat gebaar nooit vergeten."

 

"Ik heb ooit een dag geholpen in een gehandicapten-tehuis. Als dessert maakten we pudding. Omdat de pudding zo goed gelukt was, nam een vrouw mij vast en gaf een zoen op mijn wang."

 

Reacties van:

Dries BASTIAENS (Westerlo)
Steve BULTINCK (Zeebrugge)
Stijn CLEEMPUT (Dendermonde)
Jovany DAVID (Eksaarde)
Nils DECLERCK (Deinze)
Tom DE VOGEL (Dendermonde)
Kristof DRIESEN (Wellen)
Gunther GILBERT (Heverlee)
Yves HESSELS (Oostkamp)
Thierry HESSELS (Oostkamp)
Nicky HORIONS (Lummen)
Mathias LAGAE (Elversele)
Yoshi LECOCQ (Leopoldsburg)
Sven LEFEBURE (Stekene)
Nico MACHIELS (Tienen)
Dries MAES (Dikkele)
Benny MESKENS (Zele)
Kenny NYS (Itegem)
Kevin PEERSMANS (Mechelen)
Matthew SMEYERS (Sint-Niklaas)
Ingo THANBAUER (Ruisbroek)
Kim UYTTERSPROT (Westerlo)
Tim VAN DEN RYM (Schilde)
Lennie VAN GOMPEL (Mechelen-Bovelingen)
Wesley VAN HOOREBEKE (Laarne city)
Kevin VER EECKE (Klerken)
Sven VERHULST (Deurne-Diest)  

Kandidaat-onderofficieren van de promoties 2002-2003 en 2003-2004.
Studierichtingen vliegtuigtechnieken en electronica.
Koninklijke Technische School,
3800 Sint-Truiden (Saffraanberg).

Eindredactie:
Peter AUSLOOS