|
IEMAND ROEPT JE...
horen, zien en... aanspreken!
Illustreer noodsignalen, zoals: sms, afzijdigheid, woord, e-mail, gebaar, blik,
zwijgen...
ANIMATIE * Wanneer mensen met problemen worstelen, zenden ze
noodsignalen uit.
* Kan jij dergelijke probleemsituaties beschrijven?
* Welke noodsignalen zenden ze dan uit?
* Hoe tracht je die noodsignalen te verstaan?
* Hoe ga je erop in? Doen we liever alsof we die
noodsignalen niet zien?
Of spreken wij die ander aan?
* Illustreer deze vragen met een concreet verhaal...
Reacties
van:
Benjamin ANCIAUX (Lommel)
"Het gedrag van mensen kan je dikwijls als
maatstaf gebruiken om te zien in welke toestand mensen zich
bevinden. We spreken in dit geval van 'gedragstoestand'. Ook
de lichaamstaal die mensen spreken verraadt algauw in welke
'gedragstoestand' ze zich bevinden. Het is voor de anderen uit
de omgeving niet altijd evident om die noodsignalen juist te
kunnen interpreteren. Het is vaak zelfs moeilijk om te zien
dàt mensen noodsignalen uitzenden. Ook die signalen
beantwoorden is niet evident. Zoals ik daarnet schreef, is
het niet altijd makkelijk ze juist te interpreteren. Want als
je dan, door verkeerde interpretatie, een verkeerde hulp zou
bieden, kan je (soms) iemand nog dieper de grond in
duwen."
"Mensen stralen altijd signalen van gevoelens
uit. Je kan aan hen zien of ze blij of humeurig zijn, maar ook
of ze problemen hebben. Zoals m'n broer een tijdje geleden.
Hij was gestraft, en ik zag direct dat er wat scheelde. Ik
vroeg hem wat er scheelde. Tja, het was z'n eigen
schuld..."
"Iemand die een probleem heeft, zegt dit niet
altijd. Dus moet je wel op signalen afgaan. Maar wat als je
deze niet herkent? Het is niet altijd gemakkelijk om je in de
huid van een ander te plaatsen, om zo het probleem te vinden.
En soms wil een persoon ook niet geholpen worden! Help wie
geholpen wil worden. Want anders maak je het probleem
misschien nog erger dan het is."
"Mensen die met problemen worstelen, zenden
niet altijd noodsignalen uit. Er zijn ook mensen die aan de
buitenwereld niets laten zien en actief verder leven. Het zijn
deze mensen die nadien de familie verbijsterd achterlaten.
Want zoiets hadden ze niet zien aankomen. Het zijn juist deze
mensen die we ook moeten helpen. Deze mensen mogen we niet in
de kou laten staan. Het is niet omdat we ze (de problemen)
niet zien, dat ze er niet zijn!"
"Stel dat het in de vriendenkring niet goed
gaat, of dat er familieruzies zijn. Mensen met deze problemen
zoeken een schouder om op te huilen, zenden een noodsignaal
uit. Een goede manier om deze noodsignalen op te vangen, is
een luisterend oor geven aan deze mensen."
"Wanneer iemand problemen heeft, zie je dit
meestal al aan zijn lichaamstaal. Hij/zij gaat bijvoorbeeld
niet met een 'smile' tot achter zijn oren over straat lopen.
Als je ziet dat er iets scheelt met iemand, kan je vragen wat
het probleem is, en of hij erover wil praten." "Tjoch... Noodsignalen... Mijn moeder zendt
noodsignalen uit wanneer ze problemen heeft, maar ze doet dit
- vind ik toch - op een verkeerde wijze. Zij kan natuurlijk
vinden van niet. Wanneer iets tegengaat, zal ze eerst haar
problemen opkroppen of wegdrinken, wat al geen goede manier is
om met problemen om te gaan! En als iets echt helemaal
tegengaat en ze zich geen raad meer weet, doet ze
zelfmoord'pogingen', wat volgens mij helemaal niet de goede
manier is om aandacht of hulp te krijgen! Want wanneer
iemand echt niets positiefs meer in het leven ziet, zal
hij/zij geen zelfmoord'poging' doen, maar zelfmoord plegen!
Als iets echt tegen slaat in het leven, moet je met deze
problemen leren omgaan, en de juiste noodsignalen leren
uitstralen door bijvoorbeeld te praten, of een brief te
schrijven, of..."
"Wanneer mensen noodsignalen uitzenden, is het
meestal zo dat ze geholpen willen worden door andere mensen.
Als mijn moeder/vader of iemand van de familie noodsignalen
uitzendt (roepen, telefoon, ...), dan ga je heel anders
reageren dan wanneer iemand signalen uitzendt die je niet
kent. Bij mijn familie zal ik zeker zo snel mogelijk willen
helpen om ze uit de situatie te halen waarin ze beland zijn.
Je geeft immers meer om die mensen, dan om personen die je
niet kent. Niet dat de anderen onbelangrijk zijn, maar met hen
heb je nog niet zo'n hechte band dan met familieleden."
"Wanneer iemand noodsignalen uitzendt door
bijvoorbeeld zich afzijdig te houden of weinig (minder) te
zeggen, zal ik eerst aan iemand anders vragen of hij/zij weet
wat er scheelt. Het is soms misschien beter om er de
desbetreffende persoon niet mee te confronteren. Ik denk dat
sommige mensen er soms behoefte aan hebben om gerust gelaten
te worden. Als niemand weet wat er scheelt, zal ik toch eens
polsen wat er is, en of ik kan helpen. Ik heb er ook geen
problemen mee wanneer mensen zelf naar mij komen."
"Mensen die depressief zijn, zenden vele
noodsignalen uit. Maar de signalen die ze uitstralen zijn
meestal niet te horen, maar wel te zien. Ze willen alleen
zijn, maar wensen toch ook aandacht. De noodsignalen die ze
uitzenden zijn daarom soms moeilijk te begrijpen."
"Onlangs, met de tsoenami (Zuidoost-Azië),
zonden de mensen daar noodseinen uit met hun indringende
blikken, hun reacties,... Vele miljoenen euro's werden
opgehaald, wat natuurlijk positief is. Maar tegelijkertijd
vind ik dat er vele mensen uit derdewereldlanden zijn die
ook seinen geven, maar waar wij niets aan doen. Eigenlijk is
dit verschrikkelijk. Waarom moet er eerst een ramp gebeuren,
vooraleer er iets gedaan wordt? Hongersnood is precies niet
genoeg. Maar kan ik als enige (natuurlijk zijn er ook nog vele
anderen) er iets aan doen?"
"Ik denk dat, wanneer iemand noodsignalen
uitzendt omdat hij een probleem heeft, hij dit enkel doet om
medelijden op te wekken. Iemand met échte problemen zal dit
zo weinig mogelijk laten merken. En wanneer je het merkt, is
het te laat. Meestal beginnen de mensen dan pas naar tekenen
te zoeken die er iets mee te maken kunnen hebben..."
"Op een dag reed ik, na school, met de fiets
naar huis. Op weg naar huis moest ik de spoorweg over. Toen ik
de spoorweg overstak, dacht ik dat ik iemand op de sporen zag
liggen, iets verderop. Ik ben gestopt en was geschrokken, want
het was ook zo. Ik heb mijn fiets aan de kant gezet en ben
naar die persoon (X) gegaan. Tot mijn verbazing was het dan
nog iemand die ik kende. X riep dat ik weg moest gaan, omdat
het al te laat was. Ik heb eerst een hele tijd met X zitten
praten. X antwoordde bijna nooit op mijn vragen. Plots was
ik ten einde raad, want ik hoorde in de verte de slagbomen
dichtgaan. Ik weet niet waarom, maar ik ben vijf meter voor X
gaan staan, en hoopte dat de aankomende trein mij eerst zou
raken. Toen X dat zag, stond X recht en liep mijn kant uit. Ik
heb hem dan stevig vastgepakt, en we zijn naast de sporen gaan
zitten, langs de graskant. Daar heb ik mijn uiterste best
gedaan om X op andere gedachten te brengen. Na uiteindelijk
twee uren te hebben gepraat, maar vooral te hebben geluisterd,
heb ik X kunnen overtuigen om naar huis te gaan. Ik ben nog
meegereden, om zeker ervan te zijn dat X wel naar huis zou
gaan. Diezelfde avond heeft X mij nog gebeld om mij te
bedanken voor wat ik gedaan had. Wanneer ik nu X tegenkom,
ben ik blij dat ik op het 'juiste' moment op de 'juiste'
plaats was!"
"Niet iedereen zendt noodsignalen uit wanneer
hij of zij problemen heeft. Sommigen blijven rustig en stil,
en kruipen alleen in een hoekje. Als dit voor hen de beste
manier is om het te kunnen verwerken, goed voor hen dan.
Anderen zijn juist heel rumoerig, lichtgeraakt, kwaad bij het
minste dat je verkeerd zegt. Bij de meesten verandert hun
'aard' helemaal. Bij sommigen zie je het niet. Hoe ik erop in
zou gaan? Door met hem of haar eens te gaan praten over wat er
scheelt, desnoods onder vier ogen. En door te proberen te
helpen, als het gaat. Ziehier mijn concreet verhaal. Mijn
nonkel heeft een tijd geleden in een instelling verbleven,
omdat hij niet zonder bier kon. Sinds die periode heeft hij
altijd problemen gehad met zijn vrouw. Hij weende regelmatig,
omdat hij het eigenlijk niet wou, zoals het met hem gesteld
was. Hij kreeg ook een soort chip ingeplant, zodat hij een
shock kreeg, telkens hij dronk. Alles wat hij al heeft
meegemaakt, is niet makkelijjk. Het kwam allemaal door zijn
vrouw. Maar hij wilde niet scheiden, want hij hield van haar.
Nu gaan ze toch scheiden. Dit is waarschijnlijk het beste
voor iedereen, ook voor de twee zonen."
"Ik denk dat mensen niet altijd noodsignalen
uitzenden. Wanneer ik zoiets opmerk bij iemand, zou ik
proberen die mens te helpen. Er zijn natuurlijk altijd
personen die altijd doen alsof hun neus bloedt, maar de
meesten zouden toch trachten te helpen. Zo zouden die
noodsignalen, die dan uitgezonden zouden geweest zijn,
opgelost kunnen worden. Vele mensen zenden echter, zoals ik al
schreef, geen noodsignalen uit: daarom zijn er zoveel
zelfmoorden, zelfverminkingen,... Er zijn immers zovele
probleemsituaties: moeilijkheden met bepaalde mensen,
problemen op het werk of op school... Iedere situatie is
anders, en hangt ook af van persoon tot persoon."
"Noodsignalen zie je niet bij iedereen. Je ziet
ze meestal enkel bij mensen die je goed kent, en waarvan je
weet hoe ze zich 'normaal' gedragen. Wanneer er iets mis is,
vraag dan gewoon of er problemen zijn; of hij/zij erover wil
spreken, en hoe je eventueel kan helpen."
"Wanneer iemand met problemen zit, kan je het
wel zien aan zijn 'uitdrukkingen' en aan zijn doen en laten.
Soms zie je het niet onmiddellijk, omdat sommigen hun
problemen verbergen door een valse blik van blijheid op te
zetten. Je kan ook niet altijd die mensen bijstaan, omdat je
vaak niet erg close met hen bent. Je mag zulke noodsignalen
echter niet negeren, want zo zouden zulke mensen nog harder
ontmoedigd kunnen geraken, en zo in een doodlopend straatje
terecht kunnen komen..." |
