NIET MEER ZIEN IS NIET GELIJK AAN NIET MEER ZIJN!

 

Al ben je uit het oog...

je bent niet uit mijn hart!

 

 

 

Reacties van:

 

Mathieu ADYNS (Kortrijk)

Stijn CLAUS (Lanaken)

Rigo CORDONNIER (Zelzate)

Stijn DEBRUYNE (Veurne)

Jonas DE LOOSE (Genk)

Nils DE WEERDT (Mechelen)

Billy GRAULUS (Veurne)

Kristof MICHIELS (Zele)

Laurenz NOTEBAERT (Kluisbergen)

Stijn OOSTERLINCK (Heusden)

Bert PRENEN (Peer)

Jeffrey SUPPLY (Wevelgem)

Sven VANHENGEL (Zutendaal)

 

 

Kandidaat-beroeps-onderofficieren

van de promoties 2005-2006 en 2006-2007.

Studierichtingen vliegtuigtechnieken en elektronica.

Koninklijke Technische School,

3800 Sint-Truiden (Saffraanberg).

 

Eindredactie:

Peter AUSLOOS (Kumtich-Tienen)

 

 

 

Ik had de voorbije zomervakantie een vriendin uit Duitsland. Samen beleefden we een toffe tijd. We haalden samen streken uit met de andere camping-bewoners. We gingen 's avonds samen uit. We glipten weg 's nachts... Tot de laatste dag, dat ze terug moest vertrekken naar Duitsland. De fun was over. Maar ze zei, vooraleer ze wegging: "Ik zie je graag. En zorg maar dat je volgend jaar weer komt; ik zal opnieuw hier zijn". En nu zit ik nog steeds met de grote gedachte om haar terug te zien en haar een dikke knuffel te geven. En meer... Maar dat weet je wel...

 

 

De wereld is zeer mobiel geworden in deze tijd. Vroeger was 100 kilometer onvoorstelbaar ver. Nu is 100 kilometer als het ware een millimeter; kijk maar op een kaart. Er zijn immers zoveel middelen om elkaar te bereiken. Mensen die ik niet zie, zijn er volgens mij toch nog. Ook al zijn ze 'de rivier' overgestoken; al wonen ze 100 kilometer van mij vandaan. Mensen vergeet ik nooit, ook al wil ik ze vergeten. Ik respec­teer mensen, want ieder mens heeft een leven gekregen van God, en wel voor een bepaald doel. Voor mijn familie en vrienden zal ik er zijn. Al word ik niet 'gezien', ik zal hen steunen in goede en kwade tijden. Ook al zie ik het zelf niet meer zitten. Volgens mij zou de slogan bij deze muurkrant beter zijn: Niet meer zijn is toch nog zien!

 

 

Wanneer men sommige personen niet meer ziet, betekent dat niet dat ze er niet meer zijn. Wanneer men iemand verliest in het leven, wil dat niet zeggen dat deze persoon er niet meer is. Dus met andere woorden: wanneer je in een 'leeg' huis bent, dan zie je die bepaalde persoon niet. Toch is hij daar aanwe­zig, in jouw hart. "Niet meer zien is niet gelijk aan niet meer zijn".

 

 

Mijn beste vriend van op mijn vorige school zie ik nu niet meer. Maar hij zal altijd een plaats in mijn hart hebben. Want al de toffe dingen die we samen gedaan hebben, zal ik nooit kunnen vergeten.

 

 

Het is niet omdat je iemand niet meer ziet, dat je niet meer aan hem of haar denkt. Een tijdje geleden moest mijn meter geopereerd worden voor een tumor in de borst. Toen ik dat hoorde, was ik compleet van slag. Ook al zat ik hier (Saf­fraanberg), ik lag er nachten wakker van, en voelde mij erg slech­t. Dus is het niet, omdat we iemand niet zien, dat we niet aan haar of hem denken en meeleven.

 

 

Zolang je iemand maar graag 'ziet' (hebt), zal zij in je hart zijn. Daarvoor hoef je haar niet te zien of te voelen. Ergens is ze toch aanwezig...

 

 

Mijn bompa was adjudant bij de luchtmacht. Hij was een zeer wijze, maar strenge man. Toch volgde ik altijd zijn raad op. Wanneer ik het moeilijk heb of in de problemen zit, denk ik aan hem. Ik probeer me in te beelden wat hij zou zeggen, en dan die raad toe te passen. Hij is altijd bij mij, 24 uur op 24. Maar ik zie hem niet meer... Moge hij rusten in vrede.

 

 

In de grote vakantie ontmoette ik een meisje. Ze zag alles zeer positief, en kon alles zeer goed relativeren. Ik was meteen verliefd, en gelukkig was dat wederzijds. Maar spijtig genoeg bleef de liefdesrelatie niet duren. Nu zie ik haar niet veel meer, maar toch heb ik een beetje van haar karakter 'overgeno­men'. Ik denk nog veel aan haar: hoe mooi ze alles zag, en hoe vrolijk dat ze bleef. Ze blijft me ook boeien. Het is soms alsof ze er nog is...

 

 

Iemand niet meer zien (of geen contact meer hebben met ie­mand), en iemand vergeten: dit zijn twee totaal verschillende dingen. Iemand vergeten, of beter gezegd 'uit het hart', is iets dat je toepast als een persoon je diep heeft gekwetst en je hem of haar absoluut wil vergeten.

 

 

Ik ben het niet helemaal eens met deze stelling. Wanneer je van vrienden afscheid moet nemen, hebben dezen, na een tijd, toch een 'nieuw' leven. En dit in een nieuwe omgeving, en met nieuwe vrienden. Men is dan zo druk bezig met het 'nieuwe' leven, zodat men niet meer terugdenkt aan het 'oude'.

 

 

Wanneer iemand 'weg' is, mis je die persoon, en schaam je je over alle slechte dingen die je van die persoon ooit hebt gezegd en gedacht. Maar des te meer denk je ook aan al de goede dingen die je meegemaakt hebt. Je hield van die persoon (­vriendschap of echte liefde). Je denkt aan hem of haar. Ik geef een voorbeeld. Die bepaalde persoon (die 'weg' is) at vaak boterhammen met choco, en 'doopte' die dan in zijn tas koffie. Wanneer je iemand anders hetzelfde ziet doen, denk je aan hem of haar...

 

 

Wanneer men iemand een tijdje niet meer gezien heeft, en als je met hem of haar weinig of geen contact meer gehad hebt, dan denk je: uit het oog = uit het hart. Maar meestal is dat niet zo. Hoe langer je het uitstelt iemand opnieuw te zien, hoe banger je wordt voor de reacties van de andere. Terwijl hij of zij eigenlijk niets liever wil dan dat je hem of haar opzoekt. Ik ben al twee jaar niet meer naar mijn vader en zijn familie gegaan, ook al zou ik dat wel nog een keer willen doen. Maar ik zit met de gedachte dat ze het niet zullen appreciëren. Toch is de kans groot dat ze 'vree content' zouden zijn...

 

 

Deze uitspraak klopt volledig. Mijn opa is gestorven, en ik zal hem nooit meer zien. Maar ik herinner mij hem nog altijd zoals hij was. En zo zal hij waarschijnlijk nooit uit mijn hart verdwijnen.